الوقت- مارک پرلموتر، جراح آمریکایی در بیش از ۳۰ کشور جهان به درمان بسیاری از مجروحان ناشی از حملات و بلایای طبیعی پرداخته است اما او تأکید میکند که هیچیک از این تجربیات با آنچه در نتیجه حملات نظامی رزِم صهیونیستی در نوار غزه دیده، قابل مقایسه نیست.
این متخصص جراحی ارتوپدی در گفتگو با خبرگزاری فرانسه گفت:تنها هفته اول حضور ما در غزه، از مجموع تمام تجربههای قبلیام بدتر بود، تجربههایی که شامل مأموریتهای امدادی پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در آمریکا، طوفان کاترینا در لوئیزیانا و زلزله ویرانگر هائیتی میشد.
تجربه پرلموتر و دو پزشک آمریکایی دیگر در بیمارستانهای غزه، در جریان جنگی که پس از حمله حماس به اسرائیل در اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد، محور مستند «پزشک آمریکایی» است.
این فیلم مستند نخستینبار در اوایل سال ۲۰۲۶ در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد و از روز جمعه در سینماهای آمریکا اکران میشود.
این فیلم نخستین تجربه بو سی تینگ، کارگردان آمریکایی در ساخت مستند است. او تلاش کرده فیلمش را در موضع جانبداری از یکی از طرفهای جنگ قرار ندهد و در عوض، تجربه سه پزشک با پیشینههای متفاوت را روایت کند، پرلموتر یهودی است، ثائر احمد، پزشک مسلمان فلسطینیتبار و فیروز سیدوا که از پدر و مادری زرتشتی متولد شده است.
سیدوا میگوید:«مردم احساس میکنند برای اینکه بتوانند این موضوع را بفهمند یا درباره آن منطقی بحث کنند، باید در این زمینه مدرک دکترا داشته باشند.»
او به جنگ کنونی و مناقشهای اشاره میکند که دهههاست ادامه دارد و تاکید کرد:اما مسئله این نیست که درباره تاریخ اعراب و اسرائیلیها چقدر میدانید؛ سؤال این است: آیا با کشتن کودکان موافقید یا نه؟ آیا با شکنجه پزشکان موافقید یا نه؟ آیا با بمباران بیمارستانها موافقید یا نه؟
بر اساس آمار رسمی اسرائیل، حمله بیسابقه حماس به سرزمینهای اشغالی به کشته شدن ۱۲۲۱ نفر منجر شد. در مقابل، عملیات نظامی تلآویو در نوار غزه، بنا بر اعلام وزارت بهداشت وابسته به حماس، بیش از ۷۳ هزار کشته بر جای گذاشته است، آماری که سازمان ملل آن را قابل اعتماد میداند.
ارتش اسرائیل تأیید کرده که بیمارستانها و مراکز درمانی را هدف قرار داده و مدعی شده حماس از این مراکز برای اهداف نظامی استفاده میکرده اما حماس این اتهام را رد میکند. سه پزشک حاضر در این مستند نیز تأکید میکنند که در هیچیک از بیمارستانهایی که در غزه در آنها فعالیت داشتند، هیچ تونلی مشاهده نکردهاند.
یکی از دردناکترین صحنههای مستند، حمله موسوم به «ضربه دوم» به بیمارستان ناصر در خانیونس در جنوب نوار غزه را به تصویر میکشد، زمانی که امدادگران در حال تلاش برای نجات مجروحان حملهای بودند که اندکی پیشتر در همان محل رخ داده بود، هدف حمله اسرائیل قرار گرفتند.
تصمیمگیری درباره اینکه چه تصاویری باید روی پرده نمایش داده شود، برای بو سی تینگ به یک دوراهی دشوار تبدیل شده بود. این کارگردان که پیشتر بهعنوان عکاس خبری با خبرگزاری فرانسه و دیگر رسانهها همکاری کرده است، توضیح داد:«اگر تصاویر زیادی نشان دهید، فیلم خشن و آزاردهنده میشود و دیگر کسی آن را تماشا نمیکند اما در عین حال میخواهید در بیان حقیقت مؤثر باشید».
او ادامه میدهد:«اگر تصاویر کمی نشان دهید، دیگر واقعیت را منتقل نمیکنید».
فیلم دقیقاً از همین دوراهی آغاز میشود. زمانی که تینگ احساس میکند نمایش تصاویر کودکان کشتهشده، نقض کرامت آنهاست، پرلموتر او را سرزنش میکند و تأکید دارد که وظیفه آنها این است که به مردم آمریکا نشان دهند مالیاتهایی که به دولت خود میپردازند، چگونه هزینه میشود، دولتی که نزدیکترین متحد اسرائیل در جهان است.
او میگوید:«اسرائیل کرامت آنها را از بین برده است... تو نمیتوانی با پنهان کردن این تصاویر از کرامت آنها محافظت کنی مگر اینکه اجازه دهی یاد آنها و پیکرهایشان داستان این آسیب و این نسلکشی را روایت کنند. با نشان ندادن این تصاویر، در واقع خدمتی به آنها نمیکنی».
کارگردان گفت:«در آن لحظه فهمیدم که در اینجا جایی برای موضع میانه وجود ندارد».
این سه پزشک پنهان نمیکنند که تلاش مکرر برای برجسته کردن فوریت وضعیت انسانی در غزه، چه در مصاحبههای رسانهای و چه در نشست با اعضای کنگره آمریکا، برای آنها ناامیدکننده بوده است.
ثائر احمد، پزشک بخش اورژانس میگوید:«اگر به شما بگویم کودکانی از گرسنگی در حال جان دادن هستند، مادرانی برای غذا دادن به فرزندانشان تلاش میکنند، یا نوجوانانی با این بمبهای عظیم کشته میشوند، واکنش شما باید این باشد، ما باید جلوی این وضعیت را بگیریم».
